Lees voor

Ingezonden: Goede voornemens; hoe moeilijk kan het zijn?

08-01-2012 00:00
4 reacties

TRICHT - Alweer een jaarwisseling voorbij. Mijn 57ste . Maar dit zijn niet de nostalgische oprispingen van een oude zeur die de goede oude tijd gaat zitten ophemelen.
Toch nodig ik u even uit een jaar of vijftig met me mee terug in de tijd te gaan. Op recreatieterreinen, picknickplaatsen, parken en bossen kon je toen nogal eens een bordje aantreffen met de volgende tekst: ,,Laat niet als dank voor 't aangenaam verpozen, de eigenaar van 't bos de schillen en de dozen"
Toen ik nog maar net kon lezen, dacht ik altijd dat aan het slot van de tweede regel een werkwoord ontbrak: Opruimen, opvegen of zoiets. Maar de bedoeling was me duidelijk: we mochten onze rotzooi niet zomaar om ons heen smijten, en daarom borgen we de boterhamzakjes en lege flesjes netjes in moeders rieten mand, of deponeerden het in de dichtstbijzijnde vuilnisbak.
Het woord 'milieuvervuiling' kenden we nog niet. Van duurzaamheid, een ecologische footprint, ontbossing, smeltende ijskappen of een dunner wordende ozonlaag hadden we nog nooit gehoord. Mijn vader rookte onbekommerd zijn sigaretten in de volle auto, evenals de meester voor de klas. We spoten in de zomer de lastige muggen in onze slaapkamer dood met een smerig goedje uit een spuitbus, en namen voor lief dat we zelf amper meer adem konden halen. Vloeibare afvalstoffen spoelden we in onschuldige onwetendheid door de gootsteen of door de WC.
Anders gezegd: we waren in veel opzichten milieucriminelen, maar we beseften het niet. Maar we hadden wel (bijna) allemaal het fatsoen om onze rotzooi niet zomaar op straat of in de berm te smijten! Niet vanwege het milieu, maar omdat een dergelijke manier van doen als onfatsoenlijk en asociaal werd beschouwd.
Tegenwoordig kan geen mens meer met droge ogen beweren dat hij geen weet heeft van de enorme milieuproblemen op onze wereld. Kinderen worden er op school al op kleuterleeftijd jong bewust van gemaakt. Toch lijkt het soms alsof al die bewustwording nauwelijks enig effect sorteert. Ik althans ben geneigd tot pessimisme.
Hoort u maar. Het was in de week tussen kerst en oudejaar. Tijdens een wandeling van Culemborg naar Tricht over de Parallelweg constateerde ik dat de bermen van deze weg waarover in de schoolperiode vele tientallen, zoniet honderden scholieren uit de gemeente groot-Geldermalsen dagelijks naar school en naar huis fietsen, letterlijk bezaaid zijn met lege pakjes frisdrank, blikjes energiedrank, met de verpakkingen van pringels, chips, kauwgom, sigarettendoosjes, plastic flessen en nog ontelbaar veel andere verpakkingen van wat klaarblijkelijk onderweg geconsumeerd wordt. Er kan hier geen sprake meer zijn van individuele sloddervossen, er ligt zo ontzettend veel rotzooi dat klaarblijkelijk de meerderheid van etende en drinkende passanten er een gewoonte van maakt om de lege verpakking met een zorgeloze zwaai van zich af te slingeren en 'terug aan de natuur te geven.' Het resultaat is een troosteloze bende plastic en blik. Mij stemt dat treurig. Met deze mentaliteit schieten we namelijk niet erg op in de richting van een leefbare en duurzame aarde waar ook onze nakomelingen nog vreugde aan kunnen beleven.
Ik stel voor, in het kader van de goede voornemens, het gesprek hierover weer eens te openen. Thuis, in de klas, in de kantine en op het schoolplein. Is het al niet met een beroep op de wereld van morgen, dan misschien gewoon appellerend aan fatsoen en sociaal gedrag. Er zijn minder kansrijke goede voornemens!

Henk Fonteyn
Oud inwoner van Tricht (gem. Geldermalsen), nu Kuilenburger
natuurliefhebber, wandelaar en hardloper